Cheraq Magazine

حاج آقا اين شمشير، گردنم را بزنيد!
میرزاآقا عسگری(مانی)

سياست شلاق و شيرينى رژيم اسلامى در برخورد با «اهل قلم» در زمانى که بیشترین مردم ايران به نظام اسلامى در تهران پشت کرده⁯اند، و رژيم در صحنه⁯ی بين المللى هم تنهاتر از هميشه شده است، برخى از باصطلاح «روشنفکران و نويسندگان» ايرانى در داخل و خارج⁯، در برابر حکومت به زانو درآمده، و دارند نعلين روحانيون آدمکش تهران را مى⁯بوسند

در داخل ايران، نظام توانسته است دست⁯هاى بسيارى از ايرانيان را به خون و جنايتى که در ٢٥ سال گذشته روان کرده آلوده کند تا در روزهاى دشوارى که در پيش دارد تنها نماند. استخدام آن⁯همه خبرچين، شکنجه⁯گر، اطلاعاتى، ستادنشين خبرى، پاسدار، بازجو، بسيجى، سربازگمنام امام زمان، جلادانى که مردم را در خيابان⁯ها به جرثقيل مى⁯کشند، نيروى انتظامى، گروه⁯هاى تروريستى، انتحاريون همانا گردآورى لشکر جنايت پيشه⁯گان است براى روزحادثه. سواى اين خيل بى⁯سر، درمواقع سرکوب تظاهرات دانشجويان ومردم هم چند هواپيماى بزرگ، پلى ميان تهران و سوريه و جنوب لبنان و... برقرار مى⁯کنند براى آوردن عرب⁯ها و سرکوب تظاهرات.

از سويى ديگر،نظام مقدس اسلامى در ايران، با دادن پول⁯، موقعيت و شغل⁯هاى کاذب به کاسه⁯ليسان ادبى وهنرى – و اخيرا با برگزارى بزرگداشت⁯ها و دادن سکه⁯هاى طلا به نوه⁯هاى «عبدوى جط» مى⁯کوشد براى خود آبرو بخرد. عامل زورهم که هميشه بوده است. اين قلم بدستان نااميد شده، خسته و درهم شکسته (که پاى بسياريشان به لب گور هم نزديک شده و خود کم وبيش از قربانيان اين هيولاى اسلامى بوده⁯اند) آرایش⁯گران هولناکترين حکومت در ايران از ابتداى تاريخش تا به اکنون شده⁯اند.)

در سايه⁯ى سياست شلاق و شيرينى که نظام اسلامى در برابر اين تعداد انگشت⁯شمار ازقلم بدستان- که معلوم نبود اقامت گزيدنشان در کشورهاى اروپائى و آمريکا براى چه بود- بکار گرفته است، از اينجا و آنجا مى⁯شنوى که اين و آن مدعى آزادى دارد سالى چندبار به پايبوس مرتجعين حاکم برتهران مى روند تا در ازا⁯ء نعلين⁯بوسى، امتيازاتى بگيرند. يکى از اينان که در زمان قطبى در گروه سانسور تئاتر تلويزيون شاه خدمت مى⁯کرد، به ناگهان مرض رفت و بازگشت پياپى به ايران را گرفته و حالا دارد نمايش بى⁯سرو تهى را آماده مى⁯کند تا به مناسبت دهه⁯ی فج ر(که ايرانيان آن را دهه⁯ی زجر مى⁯نامند) در تهران بروى صحنه ببرد! آن ديگرى، براى صادرات ادبيات و هنر ارتجاعى حکومت به اروپا⁯، و از جمله به خانه⁯ى فرهنگ⁯هاى جهان، توجيهات تئوريک و هنرى مى⁯آفريند، و فلان نقاش که تا ٥ سال پيش در آمريکا بود و خود را تبعيدى مى⁯دانست در تهران از ملاها مى⁯خواهد برايش موزه بسازند! و آن ديگرى...

لابد داستان آن مغول را در تاريخ خوانده⁯ايد که مى⁯خواست گردن يک ايرانى را بزند، يادش افتاد شمشيرش را به همراه ندارد. ايرانى را برزمين نشاند، دورش يک دايره با گچ کشيد و به او گفت همين⁯جا مى⁯مانى تا بروم شمشيرم را بياورم و سرت را بزنم. ايرانى هم ماند و سعى کرد پا از آن دايره⁯ی گچى بيرون نگذارد! مغول برگشت و سر او را بريد.
حالا برخى از ايرانيان به پيروى از آن نياى شجاع خود(!) همان برخورد را با (مغول⁯هاى زمانه (آخوندهاى عرب تبار حاکم بر ايران دارند، البته با يک تفاوت کوچک و آن هم اين که با زبان بى⁯زبانى به قاتل خود مى⁯گويند: حاج⁯آقا شما لطفا همين⁯جا بنشينيد تا بنده بروم منزلتان شمشيرتان را بياورم تا گردن من را بزنيد!