کیان

من یک همجنسگرای بیست و جهار ساله هستم. آنقدر این حس ام را پنهان کرده ام که دیگر نمی دانم واقعن می توانم با هم حنس خودم باشم یا نه! الان ماه هاست که بدترین زندگی را دارم. برای خانواده ام آشکارسازی کردم. اما نمی دانستم این حسی که برای من اینقدر قشنگ و زیبا است برای آنها یک هیولای زشت است. همه از من بریدند. خانواده ام با اینکه من را دوست داشتند اما طردم کردند. اما به هر حال رفتارشان بهتر از دیگران بود. حداقل هر روز با من بحث می کردند که تو دیوانه شده ای و باید به دکتر مراجعه کنی.

دلم برای خانواده ام می سوزد. آنها من را نمی فهمیدند. این حس من بیماری نیست این حس از بچگی با من بوده است. از همان بچگی هم می ترسیدم در این باره حرف بزنم و ای کاش به هیچ کس نمی گفتم. اما این چهار سال آخر برایم یک جهنم درست شده بود.

بعد از فوق دیپلم ام برای یک دوره ی زبان به هندوستان آمدم. شاید بخندید و فکر کنید که احمق هستم اما باور کنید که اینجا هم هنوز می ترسم. من چیز زیادی که نمی خواهم. فقط یک زندگی ساده و کسی که دوستش داشته باشم و همه ی زندگی ام را با او سهیم شوم. اما این طرف دنیا هم مثل ایران است.

من هم دوست دارم که مثل همه در یک جامعه ی آزاد زندگی کنم. ازدواج حق من هم است. مگر من مثل بقیه ی پسرها که از دختری خوششان می آید و می خواهند با او ازدواج کنند نیستم، پس چرا رابطه ی من باید با آنها در دو سطح مختلف قرار گیرد.

خیلی تنها هستم. حدود چهار سال است که با هیچ کس ارتباط نداشته ام. بعضی وقت ها اگر از کسی خوشم بیاید می ترسم که نزدیک بروم و یا به زبان بیاورم. هنوز از اینکه شاید تحقیرم کنند می ترسم.

من و شما و دیگران، همجنسگرا و دوجنسگرا و ... نیستیم، ما هم آدم های معمولی ای هستیم مثل دیگران و هیچ کس نمی تواند ما را از دیگران جدا کند. ما هم مثل همه ی آدم ها عاشق می شویم و بعضی وقت ها به خاطر عشق مان خیلی چیزها را تحمل می کنیم. ما هم می خواهیم حق ازدواج داشته باشیم همانطور که پدر و مادرانمان این حق را داشتند. ما هم می خواهیم فرزند داشته باشیم و آنها را بزرگ کنیم همانطور که پدر و مادرهایمان این حق را داشتند. ما هم احساس داریم. ما هم نفس می کشیم و دنیا را همانطور می بینیم که دیگران می بینند.

ما هم آدمیم.

مطالب چراغ را همراه با اسم چراغ بازچاپ کنید.