قربانیان هولوکاست

حمید هاشمی

هم جنس گرایان هم در میان قربانیان هولوکاست وجود داشتند. به نقل از آرشیو نازیان بین سال های 1933 و 1945 بیش از 100000 گی لزبین بای سکسشوال و ترنسسکشوال بر اساس بند 175 حقوق کیفری آلمان به جرم عمل بر خلاف طبیعت -چه کسی جرات داشت مخالفت کند- بازداشت شدند.

بیش از ده هزار نفر از آن ها طی این تقسیم بندی به اردوگاه ها فرستاده شدند مخالفان سیاسی پست نژاد جنایت کارو معاونین جرم

آیا شکنجه ای تحقیر آمکیز تر از این برای یک انسان می شناسید؟ سخت ترین این شکنجه ها مربوط به این گروه آخری بود که شامل گی ها لزبین ها ترنس های و بای ها می شد. عقیم کردن زنان. اخته کردن و آزمایش های علمی که لازم بود در طی آن فرد مورد آزمایش مبتلا به تیفوس یا مالاریا باشد.

در جنگ دوم دولت ویشی -به رهبری مارشال پتن که موافق با آلمان ها و معاون آن ها در زمان اشغال آلمان ها در فرانسه بود- هم جنس گرایی را طی قانونی جرم شناخت و دولت پیروز مارشال دوگل هم بعد از پایان جنگ و آزادی فرانسه آن را یک نقص اجتماعی خواند. چنان که تا سال 1968 هم سازمان بهداشت جهانی آن را یک بیماری فکری می دانست.تا نهایتا در سال 1981 فرانسوا میتران مجازات های قانونی هم جنس گرایی را در این کشور نسخ کرد.

پیر سیل در سال 1940 جزء گروهی بود که در یک نمایش گی ها دست درگ دست گیر شدند. یک سال بعد با اشغال منطقه ی آلزاس و اتصال آن به خاک آلمان گشتاپو باز هم او را در سوم ماه می 1941 دست گیر کرد. بعد از دو هفته شکنجه و بازجویی به اردوگاه شیرمک وبعد به اردوگاه اشتروتهف و بعد مثل بسیاری کارگران اجباری که اقلا 200 نفر می شدند به جبهه ی روسیه اعزام شد .

او تنها فرانسوی نبود که به خاطر میل جنسی اش تبعید می شد اما تنها او بود که توانست این فاجعه را به جهانیان بشناساند.  او در همکاری با ستادهای بزرگ داشت تبعیدی های فرانسوی قرار گرفت و آن ها را واداشت تا به حضور اقلیت های جنسی در آن میان نیز توجه کنند.

بر خلاف شهر های دیگر مثل برلین و آمستردام، فرانسه تا امروز بنایی برای بزرگ داشت تبعیدی ها ندارد. تنها در سال دوهزار و دو بود که مثلث صورتی هم به یاد گروه معاونین جرم در کنار دیگر مثلث های بنای هولوکاست پاریس قرار گرفت. در سال 2005 شیراک برای اولین بار تبعید برخی فرانسیان را به خاطر اقلیت جنسی بودن شان پذیرفت. در بیست و پنج نوامبر همان سال پیر سیل در سن 82 سالگی مرد.

پیر سیل با بیان خاطراتش محتوای بیان تاریخ نویسان را دگرگون کرد. مقامات شهر تولوز در بزرگ داشتی که برای او گرفتند گفتند بنا دارند خیابانی را به نام او بگذارند. ولی به نظر می رسید کودکانه تر از آن باشد که بتواند ارزش رنج های او در دوران تبعید و معنای تلاش های او در دوران آزادی را به ذهن متبادر کند.

چنان که می نویسد درخواست می کنم من و تبعیدی های دیگر اقلیت های جنسی را به یاد بیاورید چرا که فراموش کردن این جنایت نازی ها به معنای پذیرفتن آن است.

مطالب چراغ را همراه با اسم چراغ بازچاپ کنید.