مصاحبه با امیر پورشریعتی  

   راههای حضور مدنی                                  

امیر پور شریعتی یکی از فعالان اجتماعی جامعه ی دگرباشان است که بی ادعا و شجاعانه در اکثر مراکز قانونی و قابل حضور حضور پیدا می کند .

مدل رفتاری امیر مدل یک شهروند آگاه به حقوق اجتماعی خود است که طناب ها و زنجیرهای موجود در جامعه ی پیچیده و هزار توی ایران را با دستان خود محکم تر نمی کند امیر در هر کجا که امکان بودن باشد حضور پیدا می کند و این امکان را با توهم و فوبیای غیر معقول به شوکرانی در جام جان خود تبدیل نمی کند .

امیر مدل رفتاری موفقی از نگاه درست و اندیشمندانه به فرصت ها و تهدید ها و تبدیل هوشمندانه ی تهدیدها به فرصت هاست .

وقتی همه ی ما شجاعت رفتن و پرسیدن از مشکلاتمان را داشته باشیم آیا هیچ کسی برای پاسخ پیدا نخواهد شد آیا هیچ کسی به پاسخ فکر نخواهد کرد آیا هیچ کسی با خود نخواهد گفت که بالاخره روزی به این پرسش ها پاسخی باید ... 

امیر پورشریعتی عزیز،

برای شروع، و با توجه به سابقه طولانی فعالیت های اجتماعی و قانونی و مفید شما در شناسایی شناساندن و احقاق حقوق دگرباشان در ایران شما تا چه حد انتشار یک نشریه را برای فعالیت های فوق مفید و لازم می دانید ؟

هر چه بیشتر محصولات فرهنگی اجتماعی داشته باشیم واضح است که "می تواند" مفید باشد ، بستگی به این دارد که درون نشریه چه چیزی نوشته شده باشد و برای چه مخاطبی و با چه هدفی منتشر شود. ولی اینکه دوباره یک نشریه با اهداف بسیار بسیار وسیع و بی کران مانند "اطلاع رسانی" یا "دفاع از همجنس گرایان / تراجنسی ها / دوجنس گرایان" و برای همه مخاطبین ایجاد شود و در آن عکس های بی پروا چاپ شود این درد کسی را دوا نخواهد کرد.

به نظر شما نشریات الکترونیک می توانند در کارکردها و راهبردها جای نشریات مکتوب را بگیرند ؟

 نه تنها می توانند بلکه خواهند گرفت ، ولی در هر حال هنوز عده زیادی دسترسی به وسایلی که لازمه خواندن این نشریات است ندارند یا عادت به خواندن کاغذ دارند.

اگر شما چراغ را می خوانید آیا این نشریه تاکنون توانسته است بخشی از نیاز جامعه و بخصوص جامعه ی دگرباشی را به آگاهی از چیستی و چرایی دگرباشی و دگرباشان جواب دهد ؟

بله توانسته

با توجه به اینکه شما یک فعال اجتماعی حقوق انسان ها بویژه حقوق دگرباشان در ایران هستید و با نهادهای مدنی موجود در ایران ارتباط دارید به نظر شما چراغ بعنوان نشریه ی یک سازمان حقوق بشری چه مسیری را برای ارتباط منطقی و مفید نمودن رابطه ی نهادهای اجتماعی و دگرباشان می تواند طی کند ؟

ممکن است که افرادی که در نهاد های مدنی کار می کنند تک تک و به صورت انفرادی خواننده این نشریه باشد، ولی با اینکه احتمالا بسیار خنده دار به نظر می رسد کسی در ایران نمی تواند نشریه ای که روی جلد آن و درون آن تصاویر بی پروا وجود دارد را دست بگیرد و به یک نهاد مدنی ببرد و مثلا قسمتی از آن را برای دیگران بخواند. ساده ، پیش پا افتاده ولی واقعی.

در ادامه، با توجه به کارکرد نشریه چراغ، و مسئولیتی که به عنوان ارگان رسمی سازمان دگرباشان جنسی به دوش دارد، جدای آن از نقش روشنگری این نشریه، نظر خود را در مورد تأثیرات مثبت و منفی آن بفرمائید .

نقش منفی (با تعریف نسبی و اشاره به اینکه هیچ چیز مطلق نیست) نداشته ، تاثیرات مثبت این بوده که تا حدی جامعه همجنس گرایان ایران را به هم نزدیک کرده و یک شناسه اجتماعی فرهنگی به جامعه همجنس گرایان ایران داده ، پلی بوده برای ارتباط هجنس گرایان و دگر جنس گرایان ، روحیه اعتماد به نفس و هویت اجتماعی همجنس گرایان را بالا تر برده و بسیاری موارد دیگر.

بعضی مواقع این دیدگاه در بین گروهی از نویسندگان دگرباش خودنمایی می کند که ترغیب دگرباشان ایرانی برای مبارزه در راه رسیدن به حقوق خودشان به دلایل متعدد - از تنبلی و ترس گرفته تا رخوت و عدم آگاهی - دشوار و ناممکن است شما بعنوان یک فعال اجتماعی آیا اساسا این موضوع و این اشکال که بعضی وارد می کنند را قبول دارید ؟

همجنس گرایان ایران حتی آمادگی شروع حرکت و فعالیت برای تغییر شرایط را ندارند، مانند این که از من بخواهید در ایستگاه فضایی بین الملی کار کنم، من نه تخصص این کار را دارم نه آمادگی بدنی این کار را، نه تمرین لازم دارم، ولی این به این معنی نیست که اگر کسی در حال حاضر توانایی های لازم برای انجام کاری را ندارد برای همیشه محکوم است که این توانایی ها را کسب نکند، تنها راه این است که همجنس گرایانی تربیت شوند که شجاع هستند، انگیزه دارند، تخصص دارند، فکرشان کار می کند و ... ، از طریق شستشوی ذهن ، ایجاد گروه های آموزشی و بسیاری روش های دیگر می توان هر یک از این توانایی ها را در افراد ایجاد کرد، البته این اتفاق در یک مرحله رخ نمی دهد و باید این سیستم ها خودشان را اصلاح کنند، منظور این است که در حال حاضر کسی که بخواهد چنین نسلی را تربیت کنیم نداریم، اول باید سعی کنیم فعالیتهای خود را به مرحله بالاتری برسانیم که توان بیشتری برای تربیت چنین نسلی داشته باشیم ، سپس بر پایه مرحله قبلی باز سیستم خود را تربیت کنیم و ارتقا دهیم تا آماده تر شویم ، تا در نهایت به مرحله ای برسیم که توان لازم برای تربیت نسلی که آمادگی شروع حرکت به سوی تغییرات مثبت را داشته باشد را پیدا کنیم.

چنانچه ما بپذیریم نقش بدنه ی اجتماعی دگرباشان در تعمیق و گسترش آگاهی بخشی و حق خواهی آنان کم است شما چه راه هایی را برای بیشتر کردن این نقش پیشنهاد می کنید ؟

باید از روش های علمی برای سنجش و نقد تاثیرات فعالیت هایی که با اهداف تعمیق و گسترش آگاهی بخشی و حق خواهی انجام می شود استفاده کنیم و با روش های علمی و تحقیقی سطح این فهالیت ها را ارتقا دهیم و آنقدر این چرخه را تکرار کنیم تا نتیجه دلخواه بدست آید. باید بعد از انجام هر فعالیت وقت و انرژی حتی بیشتر از خود آن فعالیت هزینه کنیم تا تاثیرات آن فعالیت را اندازه گیری کنیم و بر اساس آن کوشش های آینده را بهینه سازی کنیم تا این کوشش ها پس از آزمون و خطا به مرحله ای برسند که نتیجه دلخواه را در پی داشته باشند.

برای گروه های الیت دگرباشان اعم از نویسنده ، هنرمند ، نقاش ، شاعر ، فعال اجتماعی در این میان چه نقشی قائلید؟

در حال حاظر با توجه به ساختار جامعه همجنس گرایان به تنها چیزی که نیاز نداریم الیت است، پادشاه بدون سرباز چه معنایی دارد؟ ، الیت ها باید الیت گری را کنار بگذارند و کارهای به ظاهر کثیف را شروع کنند. نویسنده ای که خواننده ندارد به چه درد می خورد ؟ اگر هم تعداد کمی خواننده داشته باشد جز اینکه یک عده را پشت کامپیوتر میخ کوب کند و انسان ها را به سیب زمینی های پشت کامپیوتر نشین تبدیل کند که هیچ کاری جز سیب زمینی بودن و خواندن نوشته ها و متعاقب آن بیشتر سیب زمینی شدن انجام نمی دهند. ولی کسی که برود پارک دانشجو و به تن فروشان کاندم هدیه دهد یا همین نوشته های موجود را دست بگیرید و برای کسانی سر خود آنها را نمی خوانند بخواند به درد خواهد خورد.

آیا شما روند آگاهی بخشی همجنسگرایان در مورد حقیقت وجودی خود در جامعه را دارای شتاب مناسبی می دانید؟

بله آگاهی بخشی شتابی بسیار بیشتر از آنچه معمولا انتظار آن می رفت داشته که این به خاطر شرایط خاص ایران در سالهای اخیر است ، ولی مسئله اینجاست که سیب زمینی های آگاه به درد چه کسی می خورند !

به نسبت حرکت های رو به رشد گروه های مختلف اجتماعی نظیر کارگران دانشجویان زنان ... در ایران  شما شتاب و پیش رونده گی حرکت دگرباشان برای رسیدن به حقوق خود را چگونه ارزیابی می کنید؟   

همجنس گرایان توانستند زندگی شخصی و خانوادگی خود را تا حد بسیاری آزاد کنند ولی در یک مرحله متوقف شده اند و از آن پیش تر نمی روند. البته پیشرفت از این جنبه که روز به روز همجنس گرایان بیشتری به این مرحله می رسند و در همین نقطه توقف می کنند وجود دارد ولی کسی پای خود را فرا تر از این خط نمی گذارد.

چراغ در این میان آیا نقشی داشته است ؟

چراغ نقش آگاهی رسانی داشته که نقش مناسب و قابل قبولی بوده، از یک مجله نمی توان انتظار معجزه داشت، چراغ کار خود را کرده و می کند.

 تجربه ی شما در حضور شجاعانه و آگاهانه در مجامع و انجمن های مدنی داخل ایران بعنوان بک دگرباش تجربه ای منحصر به فرد و الگو ساز است و گویای این واقعیت است که تا ما نخواهیم و شجاعت خواستن نداشته باشیم به جایی نمی رسیم چه پیشنهادی برای فراگیر کردن این تجربه ی منحصر به فرد دارید ؟

وقتی که انگیزه وجود داشته باشد انسان خود را در میان آتش هم می اندازد، هر کسی باید زندگی خود را سبک سنگین کند و ببیند در این حداکثر پنجاه شصت سالی که زنده خواهد ماند چه کار می خواهد بکند، مسئله اینجاست که نه ما باید خود را برای دیگران فدا کنیم نه کسی خواهد آمد که ما را نجات دهد، خود من هستم و خود من، هر تاجی گذاشتم به سر خودم گذاشتم، در جامعه این خود من هستم که زندگی می کنم.

بعنوان آخرین سوال گروهی از دوستان دگرباش ما می پرسند می خواهیم در ساختارهای مدنی دفاع از حقوق دگرباشان بدون آزار و اذیت شدن و بدون مورد تعقیب و تهدید قرار گرفتن شرکت کنیم و حرف هایمان را بگوییم . چه باید بکنیم ؟

من هم دلم می خواهد پول دار ترین و خوش تیپ ترین و معروف ترین مرد دنیا باشم بدون اینکه هیچ سختی بکشم، ولی هر کاری هزینه ای دارد، وقتی که شرکت در ساختارهای مدنی بدون دردسر شد افراد برای خود نمایی و دل بری و شهرت این نهاد ها را می بلعند، ولی وقتی که برای آزادی خواهی مجبور باشید هزینه جانی بپردازید معلوم خواهد شد که چه کسی دنبال قر دادن است و چه کسی دنبال آزادی و بهروزی اجتماعی .

مطالب چراغ را همراه با اسم چراغ بازچاپ کنید.