گزارش برنامه ی صداهای خاموش در تورنتو

ماهنامه ی اینترنتی گذار در روز یکشنبه 16 سپتامبر برنامه ای با عنوان "صداهای خاموش: تلاش برای آزادی بیان در ایران" در سالن کتابخانه نورت یورک برگزار کرد.

در این نشست علی افشاری از رهبران پیشین جنبش دانشجویی، آرشام پارسی دبیر کل سازمان دگرباشان جنسی ایرانی و لیلی پورزند حقوق دان و فعال حقوق بشر و زنان شرکت داشتند.

ساسان قهرمان سردبیر "گذار" مدیر برنامه بود و دانیل کالینگرت یکی از مدیران "خانه آزادی" نیز در جلسه حضور داشت تا به پرسش شرکت کنندگان درباره ی "خانه آزادی" پاسخ دهد.

در آغاز ساسان قهرمان گفت: گذار نشریه ای ویژه حقوق بشر و دموکراسی در ایران است که با استفاده از بودجه ای که مجلس هلند برای رسانه های فارسی زبان اختصاص داده، منتشر می شود. او همچنین از افرادی که تاکنون با این ماهنامه همکاری داشته اند نام برد و ماهیت این نشریه را بر اساس تبادل نظر خواند. او همچنین دو زبانه بودن نشریه را از نقاط قوت آن خواند.

علی افشاری از آزادی بیان و حقوق بشر در ایران سخن گفت. او به طور فشرده برخوردهایی که با جنبش دانشجویی، زنان و کارگران شده و می شود را بیان کرد. افشاری در این میان دانشگاه را تنها عرصه ی عمومی مستقل خواند و یکی از کارهای عمده جنبش دانشجویی را شکستن خط قرمزها عنوان کرد.

آرشام پارسی، گفت: زمانی آزادی و دموکراسی در پستوی به سطح جامعه آمد دیگر نتوانست انکار یا سرکوب شود و موضوع همجنس گرایان هم همینطور است.

او با اشاره به موارد سرکوب همجنس گرایان در ایران چه توسط حکومت و چه خانواده ها، به مورد آتش زدن پسری 18 ساله توسط پدرش در یکی از روستاهای حوالی رشت برای حفظ آبروی خانوادگی اشاره کرد و مشکلات همجنس گرایان ایرانی را نه تنها در ایران که در خارج ایران و تحت فشار قرار داشتن از سوی جامعه ایرانی برون مرز هم خواند.

او به نقل از کاوه یک همجنسگرای ایرانی گفت: بسیاری از ما میپرسند شما چرا همجنس گرا شدید؟ میگوییم ما همجنس گرا نشدیم، همجنس گرا به دنیا آمدیم و بزرگ شدیم. ما هم از آنها می پرسیم شما چرا دگرجنسگرا شدید؟

او در پایان گفت: حقوق دگرباشان جنسی حقوق بشر است.

لی لی پورزند فارغ التحصیل حقوق در ایران، دانشجوی فوق لیسانس حقوق دانشگاه یورک در زمینه جنبش زنان در ایران گفت آرشام با جمله ای تمام کرد که من با همان جمله شروع می کنم حقوق زنان حقوق بشر است. پورزند با توجه به تخصصش به وضعیت زنان ایران از لحاظ قانونی پرداخت و به موارد تبعیض جنسیتی در قانونهای کار، مجازات، مدنی و ... اشاره کرد. او فشرده جنبش زنان از 100 سال پیش تاکنون را برشمرد و دو جنبش اصلی کنونی زنان یعنی کمپین یک میلیون امضا و قانون بی سنگسار را معرفی کرد و به همه توصیه کرد از وب سایت های این دو جنبش دیدن کنند و آنان را حمایت کنند.

پس از استراحت و پذیرایی، بخش دوم برنامه به پرسش و پاسخ اختصاص داشت. از علی افشاری درباره شکنجه هایی که شده بود، پرسیده شد. همچنین از افشاری درباره احساسش از نشستن در کنار آرشام پارسی پرسیدند که در پاسخ گفت به هر حال یک مسئله ی حقوق بشری است اما من آن را قبول ندارم.  پرسش دیگر از افشاری درباره مقاله اخیرش درباره هاشمی رفسنجانی بود. از لی لی پورزند درباره تبعیض درخصوص بورس دادن به زنان در دانشگاه های کانادا پرسیده شد که در پاسخ گفت جنبش زنان نمی خواهد حقوق مردها را از آنها سلب کند و زن سالاری را رواج دهد. فعالان جنبش زنان به دنبال برابری حقوقی هستند. از آرشام پارسی پرسیدند که چرا پرچم جمهوری اسلامی ایران را در روز گی پراید حمل می کرده است و در او پاسخ گفت این پرچم کشوری است به نام جمهوری اسلامی ایران که من در آن به دنیا آمدم و تبعه آن هستم و این پرچم به عنوان پرچم رسمی کشورم در سازمان ملل برافراشته شده است. به دلیل کمبود وقت در پایان پیشنهاد شد تا چنین میزگردهایی در سطح یک سمینار و گسترده تر انجام شود.

بازگشت به چراغ 33