|
دعوت
سپنتا
به
جك توئیست ها و انیس دلمارها
به بهانه ی دیدن فیلم كوهستان بروكبك
سلام،
ای مرد غریبه ی ولگرد
كه در كوچه های دور
لاابالی گرانه سوت می زنی
و سایه های
تیره ی شب را،
به سخره می گیری!
سلام ای مرد غریبه، كه عاجزانه
منت تلخ هر تن فروشی را
به خود می پذیری!
عریانی پیكرت را
به بی شرمی بستر كدام باكره بخشیده ای،
كه چنین بی هویت
در سراشیبی كوچه
های كور،
تاب می خوری!
زهر
برهنگی،
از
كدامین ماده چشیده ای كه چنین احمقانه
تِلو تِلو
به شیشه های مستِ
دیواره های
خواب می خوری!
در
بستر غریبه ی كدام دوشیزه
مردانگی ها باخته ای؟
از
كام كدامین جام بی عفت
در دشت زنانگی،
لای سردی بیشه ی پستان ها گداخته
ای؟ ...
آه،
ای مرد ولگرد،
آشوبِ
گندِ
چشمه های
سراب می خوری! ...
به
بازوان خسته ات،
نیشتر درد بزن!
بوسه ی سرد زنانه را مردانه می پنداری
بستر گرم دروغت را،
مزه ی مرگ بلوغت را،
در بازوان تیره ی همجنس خواهی،
بازی شاهانه می
پنداری!
با
خیال خام كدامین مرد معشوقت،
در بستر زنانگی
زندگی ها ساخته ای؟
...
آتش
گرم زیستن،
در خاكستر من و توست
شهوتِ برافروختن،
در بستر من و توست
ستیز كردن،
از پریشانگری های یك ذهنِ
آشفته و
خیالیست!
آه،
ای
مرد ولگرد،
تا كجاها تاخته ای!
شبانه ام را پر كن
بسترم،
خالیست! ...
12
آبان 1385
http://spanteman.blogspot.com/
قابيل
پویا مختار
قابيل
قابله ام خواهد شد
مرا می زايد...
ابرو هايم را در آينه پاک می کنم
شانه های چوبی دندانه دارم را
روی تار های دلم کوک کرده
می رقصانم
تا صدايش را شما هم احساس کنيد
آن گاه خيس می شوم
در دست های مردی که خنجرش را بيرون کشيده
اندام هايم را تکه تکه می کند
با حرف هايی که داشته و نگفته با من هنوز
يا اصلا نداشته و گفته...
***
شيپور هايی با صداي سربی
به صدا در می آيند
و دختری گيسو بريده
از دخمه ی خواب خودم
بيرون می خزم
تا جواب سؤال های نيمه تمام شما باشم:
که چرا قابيل قابله ام خواهد شد
و من دست هايش را نخواهم گرفت
حتی اگر از روبرويم بيايد
12/9/85
هابيل
پویا مختار
حوا تجربه می کرد:
قابيل که هم صدای پدر بود
هابيل که من بودم
اقليما که آفريده شد
تا شبيه مادرم باشد.
***
هيچ وقت شبيه خودم نبودم
انگار دو من در من بود
خودم که پوستم را می دريدم از درون
و جبه ای بودم
شبيه برادرم
***
قابيل زنده ماند
هابيل کشته شد
اقليما پسرانی زاييد
هيچ کدام با پوستينشان يکی نبودند
***
بعد از آن
حوا
تا سال های سال
با اندوه
گيس های باران را می بافت
به آسمان ستاره می پاشيد
25/10/85
ساقی قهرمان
1
امروز روز اول فروردین است
بهار
از سوراخ زمین
تن کشیده
رو
ب هوا
از قامت هوا پاشیده روی زمین
این همین بهار است ک آمده ک قناری های سفید
چادرشب سیاه
ب تن کشیده اند و پر کشیده اند
گنجشک بالا می پرد حالا
ور
نمی جهد
چون
ک بهار آمد ب صحرا و در و دشت
علف زیر پای هیچ
له
نمی شود
تا
پا بر می داریم از روش
سر
راست می کند
با
معرفت سری تکان می دهد
شیر
توی
شیشه از همین بهار دلکش است ک سرشیر می شود
خون، انیس غم های کارد خورده
بند
آمد امروز ک روز اول فروردین است
حتی خوندماغ هر روزه و خونریزی ماهانۀ من امروز
پیش تحویل سال بند آمد زیرا
بهار جای این خلاف کاری ها نیست
ما شاد شاد پریدیم از جا و نشستیم سر جامان
و
خوش ب حال مان ک بهاران رسد ز راه و همین الان شاخ ارغوان و
گلابی پر شکوفه اند و
کرم
ها لای شکوفه ها جا می گیرند تا بعد لای میوه ها جا بگیرند
گاوهای سینه فراخ
ساعتی
قبل از سال تحویل عاقل شدند
پستان
های خالی را پر کردند
دم
ب ساعت ماغ می کشند و زمزمه می کنند
2
من
خنگم ک قدر بهار را نمی دانم
خودم
می دانم
خنگم ک نمی دانم این بهار
از دو بمب اتمبی بهتر
ترتیب عقرب های آهویی نژاد را می دهد و
کلاه و گیس و چادر و عمامه را می کشد ب نسیمی
بالا
روی شاخه های درخت های سر ب هوا
ن اینکه دارشان بزند، ن،
همین ک کله شان را لخت می کند و شلپ می وزد ته
سرشان، کاری است بهارین
3
من عاشق هرچه بهارم و خودم را می گذارم توی جیب
هر ک دوباره بهار را ب خانۀ ما بش بزند
4
من خنگم ک روز نوروز را می اندازم دست و
عقلم نمی رسد ک این همین بهار است ک قیژقیژ
ناخن های مرا می کشد ب سوهان
اگر ن با کدام ناخن خونریز
چشم آن ها را ک چشم دیدن بهار را
ندارند و نداشتند
و
از اول از روز و روشن و گندم و شادی و زنده داری
و
نیک
یا گفتار
یا کردارش
می
ترسیدند
در آرم؟
5
بهار حق هیچکسی نیست
حق
اهل ایران است
هیچ کس هیچ جا مثل ما خبردار ب انتظار بهار نمی
ایستد زیر برف های زمستان و
زمهریر را نفس نفس نمی شمارد تا سر تحویل سال
قسم می خورم شوخی نمی کنم
اما
تاریخ گفته
اهل
ایران بر سه قسم اند:
6
من چ کنم ک بهار مثل خار فرو می رود گاهی
7
از
آن س قسم دو تا لای گوش و توی گلوی هم گیر می کنند
بهار را چگونه از آن ها در آورم؟ نمیدانم
ب این ها چگونه فرو کنم؟ نمیدانم
بعضی از اکناف ایران را چگونه از بعضی از آحاد
ایران در آورم؟ نمیدانم
8
چیزهایی هست که می دانم، نمیدانم برگی اگر بکنم
خواهم مرد؟
سر
ب
در نمی کنم
چکنم
9
با این حال حواسم هست می دانم بهار، بهار است
خوشگل است اما هار است
11
12
13
غمی نیست، بهار هار هم ک باشد و دال و درخت را
بدرد ک بیرون بزند، ب یک ماه نمی رسد، امروز روز سیزده فروردین
است و صحرا
زخم
و زیل است
...
بهاریه
اول فروردین 85
2006
|
