آرشام پارسی دبیر کل سازمان همجنسگرایان ایرانی در اولین سفر استانی خود به شهر Saint John در استان New Brunswick واقع در شرق کانادا، همانند گذشته برنامه ای بحث برانگیز را در دانشگاه UNBSJ داشت.

آقای مک مکنزی (Mack Mackenzie) مسئول گروه Q-Collective در دانشگاه UNBSJ که ویژه دگرباشان جنسی می باشد، پس از باخبر شدن از سفر شخصی آرشام پارسی به S.J. ترتیبی داد که این سفر به عنوان اولین سفر استانی دبیر کل سازمان همجنسگرایان ایرانی در کانادا تغییر شکل دهد به طوری که این سفر و برنامه های ویژه اش تیتر های صفحات اول روزنامه های شهر شدند.

شهر S.J. که در شرق کانادا قرار دارد بسیار آرام و زیباست و جمعیت ایرانی قابل توجهی را در خود جای داده است. اکثر ایرانیان ساکن این شهر مهاجر هستند و تعدادی نیز در دانشگاه UNBSJ مشغول تحصیل می باشند. متأسفانه برخی از ایرانیانی که سالها در خارج از کشور زندگی می کنند هنوز بر افکار و عقاید خود در ارتباط با مسائل جنسی تجدید نظر نکرده اند و با مشکلاتی خاص در این باره مواجه هستند. یکی از این موارد گرایشات جنسی دگرباشان است که همچنان با آن بعه عنوان "ناهنجاری" برخورد می شود. برنامه سازمان در آن شهر و گزارشات و مصاحبه هایی که روزنامه ها و رادیو ها در این باره انجام دادند، تلنگری بود به جامعه ایرانی مقیم آن شهر، و مباحثی را به دنبال داشت.

چندی پیش از این سفر، مراسمی در ارتباط با دگرباشان جنسی برگزار شده بود که متأسفانه برخی از ایرانیان عکس العمل های ناپسندی داشتند و این امر باعث گردید تا مک مکنزی برای برگزاری این سخنرانی در دانشگاه کمی با احتیاط رفتار کند. او از چندی قبل فراخوانی را منتشر نمود و از عموم مردم خواست که در صورت تمایل به شرکت در این سخنرانی از قبل با مسئولان برنامه هماهنگ کنند زیرا از ورود افرادی که ثبت نام نکرده اند جلوگیری به عمل خواهد آمد. وی دلیل خود را رفتارهای ایرانیان و جلوگیری از بروز هرگونه ناهنجاری اعلام نمود.

در پی این فراخوان جف دوچارمه (Jeff Ducharme) خبرنگار روزنامه شرق کانادا به نام تلگراف ژورنال (Telegraph-Journal) مصاحبه ای را با دانشجویان ایرانی دانشگاه UNBSJ انجام داد و به برخورد ایرانیان با موضوع دگرباشان جنسی و برنامه ای که در چند روز آینده برگزار می شد، پرداخت که در صفحه اول آن روزنامه در تاریخ 24 نوامبر منتشر گردید.

حدود 50 نفر برای شرکت در این سخنرانی ثبت نام کرده بودند و در میان آنها تنها دو نفر ایرانی بودند و بقیه افراد را اساتید دانشگاه، مدیران سازمان های ویژه دگرباشان جنسی از قبیل پینک فلگ (PFLAG)، روزنامه نگاران، دگرباشان و علاقمندان به موضوعات جنسی ایرانیان تشکیل می دادند.

یکشنبه 26 نوامبر از ساعت سه الی چهار و نیم بعد از ظهر برنامه سازمان همجنسگرایان ایرانی در دانشگاه UNBSJ برگزار شد. آرشام پارسی بعد از سخنرانی 20 دقیقه ای خود در ارتباط با وضعیت دگرباشان ایرانی تصاویری را به نمایش گذاشت که حاضران در جلسه را به شدت تحت تأثیر قرار داد. در پایان به مدت یک ساعت به سئوالات روزنامه نگاران و دیگر شرکت کنندگان پاسخ گفت. در پایان هدیه ای به رسم یادبود از طرف گروه Q-Collective به سازمان همجنسگرایان ایرانی اعطا شد. این برنامه تیتر روزنامه تلگراف ژورنال 27 نوامبر شد و پس از آن رادیو CBC آن شهر نیز مصاحبه ای را با دبیر کل سازمان در ارتباط با دگرباشان ایرانی و عکس العمل جامعه ایرانی مقیم کانادا انجام داد.

شایان ذکر است که یکی از هدف های مهم سازمان همجنسگرایان ایرانی اطلاع رسانی و ایجاد بستری مناسب جهت مباحث جنسیتی و گرایشات جنسی در جامعه ی ایرانی است و می کوشد سکس ستیزی و همجنسگراستیزی را برطرف سازد. آرشام پارسی در یکی از پاسخ های خود اشاره نمود که پوشش خبری این برنامه ها در جامعه ایرانی تأثیر مثبت در پی دارد زیرا اکثر افراد مقیم کانادا به ایران مسافرت می کنند و در صورتی که اطلاعات صحیحی در دست داشته باشند پل ارتباطی مناسبی برای انتقال یافته های فرهنگی کانادایی که مورد نیاز جامعه ی ایران است، خواهند بود و در آگاهی رسانی اجتماعی سهیم خواهند شد.

گفتنی است که سازمان همجنسگرایان ایرانی سال 1385 را سال آگاهی اجتماعی نام نهاده و تا به حال بیش از پنجاه نشست آگاهی رسانی برگزار نموده است.

اطلاع رسانی تنها راه مقابله با همجنسگراستیزی در ایران است

خالید ملک

تلگراف ژورنال

27 نوامبر 2006

یکشنبه نشست ویژه دگرباشان جنسی با حضور 28 نفر در دانشگاه UNBSJ برگزار شد و در نهایت دو نفر اعلام کردند که از دانشجویان این دانشگاه هستند. گروه Q-Collective دانشگاه UNBSJ که برگزارکننده ی این نشست بود، تمهیدات امنیتی بسیار برای محافظت آرشام پارسی، دبیر کل سازمان دگرباشان جنسی ایران، که از شش ماه پیش در کانادا اقامت دارد، را بکار برد.

از کسانی که مایل به شرکت در این نشست بودند خواسته شده بود که اقدام به ثبت نام نمایند تا برگزار کنندگان این نشست اطلاعاتی از آنها در دست داشته باشند. مک مکنزی سخنگوی این گروه در پایان جلسه در مصاحبه ای گفت که هدف از این ثبت نام گزینش افراد نبوده است، منظور تخمین زدن تعداد احتمالی شرکت کنندگان بوده است. او گفت: ما با هیچکدام از کسانی که برای ثبت نام تماس گرفتند، مشکلی نداشتیم. و اضافه کرد، حداقل 18 نفر از کسانی که ثبت نام کرده بودند در جلسه حاضر نشدند.

عنوان سخنرانی پارسی دگرباشان ایرانی را رها نکنید، بود. پس از سخنرانی اسلایدهایی از نمونه ی ستم بی رحمانه ای به بر دگرباشان در ایران روا می دارند، به نمایش گذاشته شد. اسلاید ها شامل برخی صحنه های اعدام، شلاق و ضرب و جرح دگرباشان بود.

پارسی گفت از سال 2004 به عنوان سخنگوی سازمان مشغول به کار شده و در ماه می 2006 به عنوان دبیر کل سازمان انتخاب شده است. او گفت که سازمان IRQO ، که تغییر نام یافته ی PGLO می باشد، به هیچ گروه سیاسی و مذهبی وابسته نیست و تنها برای گسترش حقوق بشر برای دگرباشان ایرانی بدون توجه به رنگ، نژآد، زبان و عقاید آن ها تلاش می کند.

پارسی تأکید کرد سازمان دگرباشان جنسی ایران مخالف هرگونه حمله نظامی به ایران است. او گفت: خشونت، آزادی به ارمغان نخواهد آورد. تنها راه مقابله با همجنسگراستیزی در ایران اطلاع رسانی عمومی و آگاهی اجتماعی می باشد.

او همچنین متذکر شد که تنها راه کمک به دگرباشان ایرانی "ارسال اطلاعات صحیح به جامعه ایرانی است. زمانی که مردم آگاه باشند، از ما حمایت و پشتیبانی خواهند کرد. بسیاری هنوز تفاوت میان همجنسگرایی، همجنس بازی و بچه بازی را نمی دانند، و این سه مورد را هم معنا می پندارند."

پارسی گفت بعد از اینکه به دلیل فعالیت هایش مورد پیگرد قرار گرفت، ایران را ترک نموده است. او گفت: خوشحالم که امروز عضور جامعه ای هستم که احساسات من را کاملا درک می کند.

مشکل دگرباشان ایرانی تنها دولت حاکم نیست بلکه خانواده ها نیز نقش مهمی دارند. او گفت: «خانواده های ما، ما را بپذیرند زیرا هیچ اطلاع صحیحی در ارتباط با گرایش ما ندارند و تصور می کنند که همجنسگرایان به دیگران تجاوز می کنند. نمی توانند تصور کنند دو نفر همجنس همدیگر را ببوسند."

پارسی گفت که دولت ایران وب سایت سازمان را فیلتر کرده است و آنها در صددند رادیو اینترنتی خود را به ماهواره تبدیل کنند تا در سطح وسیع تری اطلاع رسانی کنند. او گفت که هم اکنون در کشوری آزاد زندگی می کند، اما هزینه ی این آزادی را یم پردازد. وی گفت: من باید به تلاش هایم برای کمک به دگرباشان ایرانی ادامه دهم و این مالیات بر آزادی من می باشد.

سلامی بر فردای تو

(پیام سازمان همجنسگرایان ایرانی به ماهنامه دلکده)

جنبش دگرباشان ایرانی پستی ها و بلندی های زیادی را به خود دیده است. فعالان بسیاری پا به عرصه مبارزات فرهنگی – اجتماعی گذاشته و پس از مدتی رفته اند. دوستان بسیاری به سن بازنشستگی فعالیت خود رسیده اند و دست از کار برکشیده و تنها از دور مراقب و پیگیر جنبش اند و از آن جمله، عزیزان بسیاری هنوز گاه با فعالیتهایی و حضور خود را اعلام می کنند. برخی نیز از سال ها پیش تا کنون کمر همت بسته و ایستاده اند. این آمد و رفت ها، مقالات، سخنرانی ها، اعتراضات، رسانه ها و ... جنبش دگرباشان جنسی ایران نام گرفته است.

اما نکته مهم این است که فعال بودن لازمه حضور در جنبش دگرباشان جنسی ایران نیست. تک تک همجنسگرایان، دوجنسگرایان، و دگرجنسگونگان ایرانی زیر چتر جنبش قرار دارند. هر حرکتی با توجه به شرایط مکانی و زمانی آن ارزشمند است. به همان اندازه که حضور دگرباشان ایرانی در دومین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو از اهمیت خاصی برخوردار بود، وبلاگ نویسی و یا گذاشتن یادداشتی بسیار کوتاه در وبلاگ ها، ارسال نامه ای برای دیگر اعضای جنبش و حتی گرد هم آمدن چند نفر همجنسگرا برای نوشیدن یک فنجان چای، نیز اهمیت دارد. حضور ما، و تفاوت در طبیعت فعالیت های ما است که جنبش دگرباشان جنسی ایران را تقویت و پیشرونده می کند.

وجود سازمان همجنسگرایان ایرانی، مجلات، رادیو، وبلاگ ها و حضور تک تک دگرباشان در داخل و خارج ایران در نهایت به ایجاد یک شبکه ارتباطی بسیار قوی در سرتاسر دنیا منجر خواهد شد که ارزش و اهمیت آن بر کسی پوشیده نیست. با نگاهی به گذشته ی جنبش دگرباشان ایرانی می توان دریافت که در چند سال اخیر تغییرات چشمگیری روی داده است. جامعه دگرباش دست به آشکارسازی زده و به وضوح می توان حضورش را در جامعه ایران حس کرد. علاوه بر آن دگرباشان ایرانی حضوری چشمگیر در اینترنت و صفحات اینترنتی دارند که امکانی فراهم می سازد تا با رعایت امنیت جانی و روانی خود آشکارا سخن بگویند و در اطلاع رسانی و ایجاد بستری مناسب برای پیشرفت جنبش تلاش کنند. ارتباطات دوستانه و روزمره دگرباشان نیز از اهمیت خاصی برخوردار است زیرا می تواند پل ارتباطی و خبری بین جامعه گشته و شبکه متحد و منسجمی را ایجاد کند. ارسال هر نامه و یا خبر نیز به بررسی و تصمیم گیری ها در سطح وسیع کمک خواهد نمود.

در این میان نشریات سهم به سزایی داشتند و در این مدت کوتاه، روند پیش رونده ی جنبش را سرعت بخشند. اما نباید از خاطر دور ساخت که نشریات تنها ابزارهای این مهم بودند. با نگاهی به فعالان این نشریات می توان دریافت که هدف اساسی، جنبش دگرباشان جنسی است نه ابزارهای وابسته و زیرساختاری آن. به عبارت دیگر دست اندرکاران این نشریات سابقه هایی در این کار داشته اند، و در گذر زمان تنها موقعیت و فضای فعالیت تغییر یافته است نه اساس هدف. به عنوان نمونه سپنتا پس از اتمام همکاری اش با ماها، ماهنامه دلکده را منتشر کرد. حال که ماهنامه دلکده بیش از این منتشر نمی شود دلیل بر آن نیست که سپنتا دست از فعالیت برداشته است، همان گونه که پس از تعطیلی مجله ماها، واراند تصمیم گرفت که ادامه فعالیت خود را در مکان و موقعیت جدیدی به نام چراغ ادامه دهد. ما در هر جا که باشیم با هم و در کنار هم به کار ادامه خواهیم داد. نشریات ما بلندگوی جنبش همجنسگرایی اند و نه بلندگوی شخص یا گروهی خاص. ما هنوز در اول راهیم، در آینده، و با یاری هم به جایی خواهیم رسید که آنقدر پیش رفته باشیم که گروه های مختلف در دل جامعه ی دگرباشان ایرانی داشته باشیم، اما امروز، همه ی یکی هستیم، و امکانات و تریبون هامان در اختیار کل جنبش است.

امیدواریم با حمایت و پشتیبانی عزیزان دگرباش ایرانی اثبات کنیم که هدف ما آزادی و برابری حقوقی است، و بنابر اعتقاد ما تبعیض گرایشات جنسی نیز باید از میان برداشته شود، و این امکان پذیر نیست مگر آنکه ما خود پا پیش بگذاریم.

در پایان جا دارد که باری دیگر از تمامی زحمات سپنتای عزیز و دیگر همکارانش در ماهنامه دلکده تشکر و قدردانی بعمل آید و دستانش را به گرمی بفشاریم. با او خداحافظی نمی کنیم بل سلام و درودی می فرستیم به فعالیت های فردای دست اندرکاران دلکده.

آرشام پارسی

دبیرکل سازمان همجنسگرایان ایرانی

(سازمان دگرباشان جنسی ایران)

www.pglo.net

arsham@pglo.net

شماره تماس با دفتر مرکزی سازمان در تورنتو: 001-416-548-4171

استفاده از کلیه مطالب با ذکر عنوان "نشریه چراغ، سازمان همجنسگرایان ایرانی" آزاد است